Davranışlarını İraden Değil, Çevren Tetikler

Çoğu insan alışkanlıklarını değiştirmek istediğinde iradesine yüklenir. Daha güçlü olmaya çalışır, kendini zorlar, “artık yapmayacağım” der. Ama bir süre sonra aynı davranışlara geri döner. Bu noktada genellikle şu sonuca varır: “Ben yeterince güçlü değilim.” Oysa gerçek sorun çoğu zaman irade değildir… çevredir. Davranışlarının büyük bir kısmı bilinçli kararlar değil, otomatik tepkilerdir. Ve bu tepkiler çoğu zaman bulunduğun ortam tarafından tetiklenir. Masanın üstünde duran telefonu daha çok kontrol edersin. Görünür yerde olan abur cuburu daha kolay yersin. Televizyon açıkken odaklanmak zorlaşır. Yani çevren, fark etmeden davranışlarını yönlendirir. Şunu anlaman çok önemli: İnsan, bulunduğu ortama uyum sağlama eğilimindedir. Eğer çevren seni dağıtıyorsa, odaklanmak için sürekli savaşman gerekir. Ama çevren seni destekliyorsa, doğru davranışlar neredeyse otomatik hale gelir. İşte bu yüzden başarılı insanlar sadece kendilerini değil, çevrelerini de düzenler. Bir diğer önemli nokta da şu: İrade sınırlıdır ama sistemler sürdürülebilirdir. Eğer her gün kendini zorlamak zorundaysan, bu sistem iyi kurulmamış demektir. Ama doğru bir çevre oluşturduğunda, doğru davranışlar daha az çaba gerektirir. Bu da sürdürülebilirliği sağlar. Bugün kendine şu soruyu sor: “Benim bulunduğum ortam, beni olmak istediğim kişiye yaklaştırıyor mu, yoksa uzaklaştırıyor mu?” Bu sorunun cevabı çok şey değiştirir. Çünkü bazen kendini değiştirmek yerine, ortamını değiştirmek gerekir. Küçük değişiklikler büyük farklar yaratır. Kitabı görünür yere koymak, telefonu uzaklaştırmak, çalışma alanını sadeleştirmek… Bunlar basit gibi görünür ama etkisi büyüktür. Unutma, iradenle savaşmak zorunda değilsin… doğru ortamı kurarak kendini destekleyebilirsin.

Günün Aksiyon Görevi:

Bugün çevrende küçük bir değişiklik yap: Seni destekleyecek 1 şey ekle. Seni zorlaştıran 1 şeyi kaldır (Örneğin: telefonu uzaklaştır, kitabı masaya koy). Günün sonunda kendine sor: “Bugün çevrem beni destekledi mi?”