Kendini Affetmeden Hafiflemezsin

Birçok insan başkalarını affedebilir ama kendine gelince aynı anlayışı göstermez. Yaptığı hataları yıllarca içinde taşır. “Nasıl böyle yaptım?”, “Neden böyle davrandım?”, “Bunu telafi edemem…” gibi düşünceler zihinde sürekli döner. Ve zamanla bu düşünceler bir yük haline gelir. İlerlemek istesen bile, bu yük seni geride tutar. Kendini affetmek çoğu zaman yanlış anlaşılır. Sanki yapılan hatayı kabul etmek ya da önemsememek gibi algılanır. Oysa gerçek şu: Kendini affetmek, hatayı yok saymak değil… onunla savaşmayı bırakmaktır. Çünkü sürekli kendini suçlamak seni daha iyi bir insan yapmaz. Aksine seni yorar, tüketir ve hareketsiz bırakır. Şunu net olarak anlamalısın: O zamanki sen, o anki bilgisiyle ve şartlarıyla o kararı verdi. Bugünkü farkındalığınla geçmişteki kendini yargılamak adil değildir. Çünkü sen değiştin. Öğrendin. Geliştin. Ama hâlâ geçmişteki bir versiyonunu cezalandırmaya devam ediyorsun. Bir diğer önemli nokta da şu: Kendini affetmek, ilerleyebilmek için gereklidir. Çünkü suçluluk hissi seni geçmişe bağlar. Affetmek ise seni özgürleştirir. Enerjini tekrar bugüne getirir. Ve bu sayede yeniden hareket edebilirsin. Bugün kendine şu soruyu sor: “Ben hâlâ kendimi ne için cezalandırıyorum?” Bu soru derindir. Ama cevabı seni hafifletir. Kendine şu izni ver: Hata yapmış olabilirsin. Yanlış karar vermiş olabilirsin. Ama bu, sonsuza kadar kendini suçlaman gerektiği anlamına gelmez. Affetmek bir zayıflık değil… bir güçtür. Ve bu güç seni ileri taşır. Unutma, kendini affetmeden ilerleyemezsin… ama affettiğinde yeniden başlayabilirsin.

Günün Aksiyon Görevi:

Bugün kendine şu cümleyi yaz: “Kendimi ……………… için affediyorum.” Bunu gerçekten hissederek yaz. Sonra şunu söyle: “Artık devam ediyorum.” Günün sonunda kendine sor: “Bugün kendime biraz daha anlayışlı oldum mu?”