Özgüven, Hissettiğin Değil Yaptığın Şeyin Sonucudur

Birçok insan özgüveni yanlış tanımlar. Özgüven sanki doğuştan gelen bir özellikmiş gibi görülür. Bazı insanlar kendine güvenli, bazıları değil… ve bu değişmez sanılır. Bu yüzden çoğu kişi şöyle düşünür: “Özgüvenim yok, o yüzden yapamıyorum.” Oysa gerçek bunun tam tersidir. Özgüven, yapamadığın için yok değildir. Yapmadığın için yoktur. Özgüven bir duygu değil, bir sonuçtur. Bir şeyi tekrar tekrar yaptığında, denediğinde, hata yaptığında ve buna rağmen devam ettiğinde oluşur. Yani önce hareket edersin, sonra güven gelir. Ama çoğu insan önce güven hissetmek ister. İşte bu yüzden başlamaz. Şunu düşün: Hiç bilmediğin bir şeyi yaparken kendine güvenmen mümkün mü? Değil. Çünkü deneyimin yok. Ama yaptıkça, küçük de olsa başardıkça, zihnin şunu öğrenir: “Ben bunu yapabiliyorum.” Ve işte bu noktada özgüven oluşmaya başlar. Bir diğer önemli nokta da şu: Özgüven, büyük başarılarla değil, küçük kazanımlarla inşa edilir. Her gün verdiğin küçük sözleri tutmak, küçük adımlar atmak, küçük ilerlemeler kaydetmek… Bunların hepsi zihnine bir mesaj gönderir: “Ben güvenilir biriyim.” Ve bu mesaj zamanla kimliğine dönüşür. Ama aynı şekilde, sürekli ertelemek, yarım bırakmak, sözünü tutmamak da ters etki yaratır. Zihnin bu sefer şunu öğrenir: “Ben yapmıyorum.” Ve özgüven azalır. Bu yüzden özgüven üzerine düşünmek yerine, davranışlarına bakmalısın. Çünkü özgüven düşünerek değil, yaşayarak oluşur. Bugün kendine şu soruyu sor: “Ben özgüven bekliyor muyum, yoksa onu inşa ediyor muyum?” Bu soru çok şey değiştirir. Unutma, özgüven bir başlangıç şartı değil… doğru davranışların sonucudur.

Günün Aksiyon Görevi:

Bugün kendine küçük bir söz ver. Çok basit bir şey (5–10 dakika), Ve ne olursa olsun o sözü tut. Günün sonunda kendine sor: “Bugün kendime güvenimi artırdım mı?”