Sıkıldığın Nokta, Aslında Gelişimin Başladığı Yerdir

Bir şeye başladığında ilk günler heyecanlıdır. Yeni bir alışkanlık, yeni bir hedef, yeni bir süreç… Her şey taze ve ilgi çekicidir. Ama bir süre sonra bu heyecan kaybolur. Yaptığın şey sıradanlaşır, tekrar etmeye başlar ve zihnin sıkılmaya başlar. İşte çoğu insanın bıraktığı nokta tam burasıdır. Çünkü sıkılmayı yanlış yorumlarız. “Demek ki bu bana göre değil.” “Artık ilgimi çekmiyor.” “Başka bir şey denemeliyim.” Ama gerçek şu: Sıkılmak, yanlış yolda olduğunun değil… doğru yolda ilerlediğinin işaretidir. Çünkü tekrar başladığında, gelişim başlar. Ve tekrar, doğası gereği sıkıcıdır. Ustalık dediğimiz şey, aslında sıkılmadan devam edebilme becerisidir. Aynı şeyi tekrar tekrar yapabilmek, aynı sürecin içinde kalabilmek ve buna rağmen bırakmamaktır. Bu, dışarıdan bakıldığında basit gibi görünür ama aslında çok az insanın yapabildiği bir şeydir. Bir diğer önemli nokta da şu: Zihnin sürekli yenilik ister. Çünkü yenilik dopamin üretir. Ama sürekli yeni şeylere atlamak, derinleşmeni engeller. Yüzeyde kalırsın. Birçok şeye başlarsın ama hiçbirinde ilerleyemezsin. Oysa gerçek gelişim, aynı şeyin içinde kalabilmekle olur. Şunu kendine sorman gerekiyor: “Ben gerçekten sıkıldığım için mi bırakıyorum, yoksa zorlaştığı için mi?” Çoğu zaman cevap ikinci olacaktır. Bugün sıkıldığında kaçmak yerine kalmayı dene. Çünkü o noktadan sonra gelişim hızlanır. İlk başta zor ve monoton gelen şeyler, zamanla ustalığa dönüşür. Unutma, heyecan başlatır… ama sıkıldığın halde devam etmek büyütür.

Günün Aksiyon Görevi:

Bugün sıkıldığın bir şeyi fark et. Ve kendine şunu söyle: “Bu sıkıcı ama değerli.” Sonra biraz daha devam et. Günün sonunda kendine sor: “Bugün sıkıldığım yerde kaldım mı?”